|
|
|
|
|
من که از درون دیوارهای مشبک، شب را دیده ام و من که روح را چون بلور بر سنگترین سنگ های ستم کوبیده ام من که به فرسایش واژه ها خو کرده ام و من- باز آفریننده ی اندوه هرگز ستایشگر فروتن یک تقدیر نخواهم بود و هرگز تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم داد زیرا نه من ماندنی هستم نه تو آنچه ماندنی ست ورای من و توست. |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 21:51 توسط مینا کفامنش راد
|
|
||