تبليغاتX
یک عاشقانه ی آرام -
شعری که بی نشان تو باشد نگفتنی است...

من که از درون دیوارهای مشبک، شب را دیده ام

و من که روح را چون بلور بر سنگترین سنگ های ستم کوبیده ام

من که به فرسایش واژه ها خو کرده ام

و من- باز آفریننده ی اندوه

هرگز ستایشگر فروتن یک تقدیر نخواهم بود

و هرگز تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم داد

زیرا نه من ماندنی هستم نه تو

آنچه ماندنی ست ورای من و توست.

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 21:51  توسط مینا کفامنش راد  | 

 
PageRank