تبليغاتX
یک عاشقانه ی آرام -
شعری که بی نشان تو باشد نگفتنی است...

فراموشی را بستاییم; چرا که ما را پس از مرگ نزدیکترین دوست زنده نگه می دارد، و فراموشی را با دردناک ترین نفرت ها بیامیزیم; زیرا انسان دوستانش را فراموش می کند، و رنگ مهربان نگاه یک رهگذر را... آن را هم فراموش می کند.

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم اردیبهشت 1385ساعت 22:19  توسط مینا کفامنش راد  | 

 
PageRank