تبليغاتX
یک عاشقانه ی آرام -
شعری که بی نشان تو باشد نگفتنی است...
افسوس که نمی دانستی امکان بر همه چیز دست می یابد. امکان، فرمانروای نیرومندترین سپاهیانی ست که پیروزی را بالای کلاه خودهای خود چون آسمان احساس می کرده اند. هر مغلوبی تنها به امکان می اندیشد و آن را نفرین می کند، هر فاتحی در درون خویش ستایشگر بی ریای امکان است. امکان می آفریند و خراب می کند. امکانات ناشناس در طول جاده ها و چون زنبوران ولگرد به روی گمنام ترین گل های وحشی خانه می سازند. دروازه های هر امکان، انتخاب را محدود کرده است. بسا که ((خواستن)) از تمام امکانات گدایی کند; اما من آن را دوست می دارم که به التماس نیالوده باشد.

نه! تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسان تر است. تحمل اندوه از گدایی همه ی شادی ها آسان تر است. سهل است که انسان بمیرد تا آنکه بخواهد به تکدی حیات برخیزد. چه چیز مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی، آتش طلب می کند؟ مگر پوزش، فرزند فروتن انحراف نیست؟

نه... بگذار که انتظار، فرسودگی بیافریند; زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد.

و ما می توانستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خوشبختی کنیم. آنگاه ما هرگز نفرین کنندگان امکانات نبودیم...

+ نوشته شده در  شنبه دوم اردیبهشت 1385ساعت 0:36  توسط مینا کفامنش راد  | 

 
PageRank